Σε ένα διεθνές συνέδριο αστροναυτικής, ένας Ρώσος κοσμοναύτης, ένας Αμερικανός αστροναύτης και μια εντυπωσιακή ξανθιά συζητούν για τις διαστημικές κατακτήσεις των χωρών τους.
Ο Ρώσος φουσκώνει από εθνική υπερηφάνεια και λέει: — «Ό,τι και να λέτε, εμείς οι Ρώσοι ήμασταν οι πρώτοι που στείλαμε άνθρωπο στο διάστημα!»
Ο Αμερικανός χαμογελάει υπεροπτικά και απαντάει αμέσως: — «Ναι, αλλά εμείς οι Αμερικανοί είμαστε αυτοί που πατήσαμε πρώτοι το πόδι μας στη Σελήνη!»
Η ξανθιά τους κοιτάζει με ένα βαριεστημένο, σχεδόν περιφρονητικό ύφος, τινάζει τα μαλλιά της και λέει: — «Σιγά τα κατορθώματα, αγάπες μου. Εμείς οι ξανθιές οργανώνουμε τη δική μας αποστολή. Θα είμαστε οι πρώτες που θα πάμε στον Ήλιο».
Οι δύο άντρες παγώνουν. Κοιτάζονται μεταξύ τους με βλέμμα γεμάτο οίκτο και συγκατάβαση. Ο Ρώσος, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα γέλια του, της εξηγεί ευγενικά: — «Δεσποινίς μου, συγγνώμη που σας το χαλάω, αλλά αυτό είναι αδύνατον. Δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει τον Ήλιο. Η θερμοκρασία είναι τόσο υψηλή που θα γίνετε στάχτη πριν καν φτάσετε κοντά».
Και η ξανθιά τον κοιτάζει ειρωνικά, σηκώνει το φρύδι και του απαντάει: — «Hello! Δεν είμαστε τίποτα χαζές εμείς. Εννοείται πως θα πάμε νύχτα!»


